Uncategorised Posts

Grote Zomerretraite

Lucas Mariën. 31 maart 2019.

 

Zolang Coralie en Eurykleia in staking zijn, zijn mijn handen gebonden. Ik wil nu niet beweren dat ik ook in staking ga, maar misschien komt het op hetzelfde neer: Het Paradigma zal het hele zomersemester gesloten zijn, vanaf nu dus, met uitzondering van de verkoopafdeling van de uitgeverij. We begeven ons in een al langer geplande retraite.

Literatuur vergt soms periodes van concentratie, van teruggetrokken arbeid. Zelfs in het dagelijkse bedrijf van de website komt het niet tot dingen die je eigenlijk zou willen en moeten doen: oudere bijdragen nog eens onder de loep nemen, schoonmaak houden, bijschaven, dingen voltooien die zijn blijven liggen… Om maar te zwijgen over praktische bezigheden. Onlangs ontdekte ik dat er in verband met onze aangelegenheid waarschijnlijk interessante gegevens berusten in de Bayerische Staatsbibliothek in München. Correspondentie daarover met bibliothecarissen… Is het belangrijk genoeg om de reis te maken? In ieder geval: er komt veel bij kijken dat de lezer niet ziet.

Maar er is natuurlijk die overweldigende behoefte om bepaalde boeken te schrijven, om grotere vormen te hanteren. Het boek en het internet kunnen elkaar aanvullen, zoals televisiefilms soms gecompleteerd worden met een documentaire die ervoor of erna wordt uitgezonden. Maar een boek zelf vergt langdurige concentratie, en wat mij betreft: periodes van afgeslotenheid.

Begin oktober zijn we er weer, zal er ook een nieuw boek zijn: De Zwijgende Profeet. Ook lezers die doorgaans minder geïnteresseerd zijn in zuivere bellettrie zullen dit boek met plezier lezen.

Prof. Dr. Jos Zoetesmeer ontvangt een brief van een beroemde televisie-presentatrice, de meest begeerde vrouw van het land, die enige tijd geleden om onduidelijke redenen van het scherm verdwenen is. En die vraagt hem nu om haar te komen bezoeken, zoals Vrouwe Venus in de Berg! Zal Zoetesmeer dit heelhuids overleven? Het was in ieder geval in de periode vóór de platonische vriendschap met Eurykleia, maar niet alleen deze laatstgenoemde kijkt met spanning uit naar De zwijgende profeet. Met mogelijke onthullingen over misstappen en jeugdzonden van deze vooraanstaande moraaltheoloog!

Blijft u ons welgezind.

 

Welkom. Eigen aangelegenheden.

Van Coralie Coloratuur.

11 februari 2018.

In de strijd tussen de moraaltheologie en de literatuurwetenschap probeert prof. Zoetesmeer mijn grootmoeder ertoe te bewegen mee te doen met de #metoo-beweging. Ze zou prof. Daas moeten aanklagen, die meermaals geprobeerd heeft een hand op haar knie te leggen – minstens. Op haar tegenwerping dat hij, Zoetesmeer, dat zélf ook geprobeerd heeft antwoordde hij dat dat moraaltheologisch heel anders lag en dat je geen appelen met peren mag vergelijken.

Kortom, geweldige discussies, ruzie, over moraaltheologie, waarbij de taak om die hele palaver buiten de media te houden weer helemaal op mijn schouders rust. Vandaar deze, hoe moet ik he noemen, verontschuldiging???

 

Oma Eurykleia. Bekent zich tot moraaltheologie via T-shirt (grotendeels onleesbaar).

 

Er zijn lezers die zich op deze website registreren zonder te vermelden of ze een wachtwoord willen ontvangen. Wij zijn dankbaar voor hun belangstelling, maar moeten toch vragen dat ze zouden willen vermelden voor wélke bijdrage ze een code willen. Ook zouden we iedereen willen vragen en een beetje geduld met ons te hebben – als er een paar dagen overheen gaan voor we reageren, ook als dat nodig is. Het paradigmaproject dreigt op sommige ogenblikken onze krachten te boven te gaan. Naast de zichtbare inspanningen die we leveren, zijn er ook onzichtbare. Zo werken we aan de outlet voor Huichelarese poëzie in het darknet, en ook aan het ‘Tribunaal van de Literatuur’ – waardoor we mettertijd in staat zouden zijn de tartufistaanse minister die straaljagers laat meedoen aan illegale oorlogshandelingen in Syrië daarvoor ook als oorlogsmisdadiger voor de rechtbank te brengen– dit zijn maar een paar voorbeelden.

We krijgen ook informatie over de Rechtvaardige Rechters van getuigen of van kinderen van getuigen, dingen die we moeten nagaan… Soms zouden we een beroep willen doen op vrijwilligers, juristen bijvoorbeeld, om ons te adviseren, of op vertalers, om ons te helpen interessante teksten toegankelijk te maken. Maar dat impliceert telkens ook weer dat er gecorrespondeerd en georganiseerd moet worden – dus nieuwe taken.

Niet dat we die dingen niet graag doen, wij willen geen ivoren toren (Lucas misschien wél). Maar het is een kwestie van vrouw- of mankracht. En dat de zaak ons boven het hoofd dreigt te groeien.

U kunt er van op aan dat uw berichten met interesse gelezen worden.

Het belangrijkste is dat deze website nog lang blijft bestaan. Neemt u het ons niet kwalijk als we niet of pas laat reageren. En blijft u ons welgezind.

 

Coralie Coloratuur

Rectificatie bij Coralie

Februari 2018. Lucas Mariën.

Betr. Detectivebord: Aanmerking bij Coralie’s steekkaart ‘Recht (1)’.

 

Op haar steekkaart ‘Recht (1)’ citeert Coralie Coloratuur het opstel over het eigendomsstatuut van het Lam Gods van kanunnik Standaert uit de tweede hand. Dat is niet alleen methodisch van slechten huize, het wekt ook de indruk dat dat opstel niet te vinden zou zijn in het archief waaruit Coralie zo geredelijk kan putten: het Archief Rechtvaardige Rechters.

 

 

 

Een steekkaart over kanunnik Standaert hoort zonder meer thuis op dat detectivebord van haar. En in plaats van zich over te leveren aan haar Italiaanse uitspattingen zou ze zich daar best eens mee kunnen bezighouden.

 

Kerstverhaal van Eurykleia

Kerstgroet aan oma van Coralie

 

 

Uit Zelfspelers jeugd.

Geïllustreerd kerstverhaal

Door Eurykleia Coloratuur. December 2017.

 

Als ik met zoveel gemak politieke tribunes kan schrijven waarbij, zoals een dankbare lezer formuleert, de concurrentie beschaamd wordt en verbleekt, dan moet ik mij toch ook hoger kunnen ontwikkelen. In mijn land van herkomst beginnen ze gewoonlijk met literatuur om zich lager te ontwikkelen en te eindigen als journalist. Maar tenslotte leef ook ik in de innere Emigration, ik ben anders.

Ik sta er hier intussen al drie maanden alleen voor. Mijn kleindochter Coralie is nog steeds bij haar verloofde in Syracuse en Lucas wrocht aan zijn nieuwe boek. Als ik niet nog een zekere hoop zou koesteren dat prof. Zoetesmeer er op een of andere manier toch nog in slaagt Lucas’ boek op de index van verboden boeken te laten plaatsen – in ieder geval: de morele columns die de professor ons stuurt zijn puur gezwets en ik heb stilaan mijn buik vol van zijn… Nou ja, van hem verwacht ik in ieder geval niets meer.

Geïnspireerd door Lucas’ verhalen over de ongewone ontwikkelingsgang van de dichter Frans Zelfspeler – ‘Heren van het morgengrauwen’ wordt door de lezers erkend als hilarisch hoogtepunt in ‘Alle lust wil eeuwigheid’ – en door een zeker levensverhaal dat ik kort geleden te horen kreeg, benevens bepaalde herinneringen en de wens om de kerstsfeer te bevorderen… Kortom hier is het!

 

Aken, Mayersche Buchhandlung. Een half jaar later. Van Eurykleia.

Hoofdstuk 1

‘Gezamenlijk’ – dit is de woordkeuze van Heeroom Jos, in zijn latere schriftelijke biecht voor zijn bisschop – ‘gezamenlijk’ had de familie De herderkens lagen bij nachte gezongen, eenendertig-stemmig, met contrapunt en alles. Kleine Frans, de toekomstige Vlaamse dichter, had prachtig de solo vertolkt. ‘Niets is immers zo mooi en engelachtig als een knapenstem,’ schreef Heeroom Jos, ‘als reine hemelsklank op de duistere aarde, klonk die.’

Hij moest lang nadenken over een passage waarin hij met begrip zou schrijven over vroegere geplogenheden in de kerk, waardoor deze stemmetjes levenslang bewaard bleven door alleen maar een kleine ingreep, maar hij was nog niet zeker of dat in goede aarde zou vallen. Want hoe ontbeerlijk de bij de kleine ingreep verwijderde organen uit kerkelijk oogpunt ook waren, het was niet op ieder moment opportuun sommige praktijken uit het verleden onder de neus te wrijven van het hedendaagse publiek. Er bestonden waarheden die een zekere conjunctuur hadden. Van een moraaltheoloog werd in zulke gevallen een bijzondere kiesheid verwacht.

Maar kleine Frans dus.

Braaf dat die jongen was! Zoiets zie je tegenwoordig niet meer, Eminentie, er steekt echt iets in die knaap! Zoals dat stemmetje tremoleerde bij ‘ze hadden hun schaapjes geteld’. En dan ‘daar hoorden ze d’ engelen zingen’, Eminentie, aangrijpend, alsof de engelen zelf in onze familiekring verschenen en dit fenomeen gelijktijdig zelf verklankten.

Dan ging Fransje zijn nieuwjaarsbrief voorlezen. Maar het was niet ‘Lieve Peter’ dat ik te horen kreeg, maar ‘Spelbederf’ van Marc Reynebeau!

Fransje had al anderhalf gedicht voorgedragen, voor het tot het gezelschap doordrong dat dit ànders was, en dan duurde het nog enige tijd voor er iemand hem, zo schreef Heeroom Jos, ‘hem dorst te onderbreken’.

‘Langs de valleien van somber zelfbeklag’, dreunde Frans –

Daarbij kon immers nog gedacht worden aan de boetvaardigheid van de bekeerde zondaar. Die valleien – was dat niet het aardse tranendal dat zoveel aanleiding geeft tot vrome inkeer? Is het een wonder, dat de verzuchting van onze vroegrijpe jongeling geen argwaan wekte? Temeer omdat drie groottantes net bezig waren de glaasjes met zelfgemaakte advocaat te vullen.

Maar toen de prille knapenstem het dan uitgalmde, van een ‘glijbaan om op stil te zitten’, toen had tante Julia, de oudste van de tante-nonnekens, het niet meer kunnen uithouden op haar tabouret – het was een pluche tabouret waarin ook bepaalde voorwerpen konden worden bewaard – en ze had geprotesteerd.

Ja, ik geef het toe, Eminentie – ikzelf heb haar toen sussend toegesproken in verband met de wenselijkheid van rebelse katholieke dichters en dat ze dat transcendentaal moest begrijpen, zodat Frans kon doorgaan met zijn declamatie.

Fransje studeerde immers voor Vlaams dichter!

‘Wij, katholieken, hoeven ons niet langer te verstoppen,’ had Heerooms literatuurwetenschappelijke collega en vriend prof. Daas verkondigd, ‘maar we mogen zelfbewust voor het voetlicht treden.’ Frans kon al de volledige werken van Herman de Coninck, Zuster Maria-Jozefa, Charles Ducal en André Demedts uit het hoofd reciteren – met welke kolossale geesten hij Marc Reynebeau intussen op een lijn stelde – wat toch van een ontwakende persoonlijkheid en eigen smaak getuigde. Reynebeau was wel een gewaardeerde medewerker van ‘De Standaard’, maar zó ver was prof. Daas toch nog niet gegaan.

Frans nam de houding aan van een groot acteur voor de eerste monoloog van Mephistopheles en galmde het uit:

‘Zo zijn wij altijd weer de sigaar maar,

Zoals gezegd

Toch ook een beetje god’

Het was waar, zoals de Monseigneur kennelijk al ter ore gekomen is, dat hij zelf, de schrijver van dit verslag, op dat moment in een eikenhouten fauteuil in Bruegel-stijl gezeten had, met kleine kwastjes aan de kussens in smaakvol mosgroen fluweel – de tante-nonnekens zaten, een beetje lager, rond hem op de taboeretten. Op de gele kruk – niet feller geel dan het dons van een pas uit het ei gekropen eendje of de advocaat waarvan ze al te veel geproefd had – zat Tante Julia, de jongste en minst ervaren van de tante-nonnekens. Dromerig, in vervoering over de schone poëzie prevelde ze Frans na: ‘een glijbaan om op stil te zitten’, ‘een sigaar’ en ‘ook een beetje god’! De advocaat was met biologische eieren van de eigen kippen gemaakt en met jenever van de Aldi.

Eminentie!

Daar was Frans’ kleine zusje Maria Magdalena, een astrant ding op wie de voorbeeldige christelijke opvoeding die de kinderen hier kregen geen vat scheen te hebben. Ze had ‘De herderkens lagen bij nachte’ al niet willen meezingen en nu dit!

‘Als hij geen sigaar was, maar god,’ vroeg ze op dit moment luidkeels, om al het geroezemoes te overstemmen, ‘hebben ze Marc Reynebeau dan ook in een kribbetje gelegd zoals het kindje Jezus?’

 

Tweede hoofdstuk met katharsis.

Eminentie!

Geen moraaltheoloog kon hier immers langer zwijgen! Te meer omdat ik van ontzetting over de verschillende ketterijen die hier aan het licht kwamen mijn glas advocaat op het langpolig tapijt liet vallen.

Vervolgens – het is waar Monseigneur – ben ik overeind gevlogen met het oogmerk transcendentaal een einde te maken aan al dit ketterse discours, waarbij mijn linkervoet in dat springtouw is blijven hangen, dat de reeds genoemde Maria Magdalena had laten slingeren, waarbij de kerstboom, na eerst omgevallen te zijn nadat ik aldus tot val kwam, in brand schoot en het hele interieur in vlammen opging, benevens de dikke ordner met alle tot dusver door Frans geschreven gedichten. Een groot verlies voor de christelijke letteren in ons land! Want dit durf ik wel te getuigen: ze zijn in geen geval slechter als die van Marc Reynebeau.

Dit is het ware relaas van de gebeurtenissen, Eminentie, maar uit moraaltheologisch oogpunt moet vergeving, zelfs in een geval als dit, mogelijk zijn.

 

 

Oma’s vervolg.

November 2017. Eurykleia.

 

Nu weet ik tenminste dat ze in Palermo zit, mijn kleindochter Coralie, want haar reactie op mijn politieke tribune was niet mals, dat vond professor Zoetesmeer ook, na telefonische mededeling. Ik ben er nog enigszins beduusd van. Zoetesmeer meende zelfs dat we beter moeten communiceren, met valorisatie en educatie en alles in een perspectief plaatsen, maar als moraaltheoloog heeft hij gemakkelijk praten. Als hij met mijn kleindochter te maken had zou hij ook wel anders piepen. Maar ik heb de aangelegenheid al vroeger ter sprake gebracht: glyfosaat.

De EU heeft dus besloten dat het vergif weer vijf jaar langer gebruikt mag worden. Met de hakken over de sloot en op het nippertje, en wel doordat Duitsland, dat zich eigenlijk had moeten onthouden, vóór stemde. Dat was een tamelijke sensatie: de christen-‘democratische’ minister van landbouw zorgde voor een nipte meerderheid voor de verlengers door vóór te stemmen, terwijl de minister voor milieuzaken, sociaaldemocraat, haar veto had uitgesproken. De overeenkomst was dat het land zich in dergelijke situaties, als de coalitiepartners het dus niet eens waren, zou onthouden. Als de minister voor landbouw zich aan de regels had gehouden, dan was er voor de verlenging geen meerderheid geweest.

Glyfosaat is waarschijnlijk schadelijk voor mensen, maar zeker ook voor insecten en bijen – die zó al bedreigd zijn. De producent beroept zich op studies die minder dramatisch klinken, maar die heeft hij ten dele zelf gesponsord. Ik vind dat in dergelijke gevallen iets zou moeten gelden als het oude rechtsprincipe ‘in dubio pro reo’: zolang er twijfels zijn, moet de rechtbank zich vóór de beklaagde uitspreken. Of in dit geval: In dubio abstine – als er twijfel is, blijf er dan van af. Maar die christen-‘democraat’ eet immers zelf al lang bio en de bijen zullen hem worst wezen. De gewone man die al dat vergif moet slikken gaat op die manier ook sneller naar de hemel – door vroeger te sterven kan hij ook langer van de eeuwige zaligheid genieten. Niets dan sociale bekommernis dus, bij de christen-‘democraat’ –

Floep-toet-biep! Nieuwe mail:

Oma!

Waarom kun jij niet gewoon koekjes bakken en handschoenen en mutsen breien als andere oma’s. Waarom moet uitgerekend mijn oma een politieke tribune beginnen, en dan nog wel op mijn website?

Het is toch ook voor Coralies kwekerij van biologische gifplanten en bijen, dat ik in de bres spring.

Het is duidelijk dat er hier enorme belangen op het spel staan. Er heerst een politieke crisis in Duitsland. De christen-‘democraten’ zouden een nieuwe coalitie met de sowieso al onwillige sociaaldemocratische SPD moeten aangaan, en dan schofferen ze die zo, nog voor de eigenlijke onderhandelingen begonnen zijn.

Wat is er daar allemaal aan de hand? Denken we ook aan TTIP en Ceta, zeer omstreden constructies omdat ze onder andere de juridische autonomie van staten zouden aantasten. Om welke belangen gaat het daar precies? Geopolitiek? Zijn Merkel c.s. echt bezig Europa tot een aanhangsel van de Verenigde Staten te maken?

De mensen voelen met hun ellebogen dat er daar meer achter zit, dat zich daar dingen afspelen waar ze geen kijk op hebben en waarvoor hun mening niet gevraagd wordt. En als ze de kans hebben reageren ze anti-establishment. En dan maar groot gejammer, bij de politici die in toenemende mate alleen nog als hansworsten waargenomen worden.

De Duitse christen-‘democraten’ rekenen er kennelijk ook weer op dat de SPD toch wel weer zal slikken en buigen, want daar hebben ze een aantal van de grootste marionetten die het hardst staan te springen ‘om verantwoordelijkheid op te nemen’. De teloorgang van de sociaaldemocratie de jongste jaren, in Nederland en Frankrijk bijvoorbeeld – het eigenlijke drama

Oma!

Heb je ooit gezien dat Manu Ruys zijn politieke tribune ’s anderendaags moest voortzetten omdat hij in de eerste niet alles gezegd kreeg?

 

Als ze denkt dat ik wil onderdoen voor Manu Ruys – ik stop dan ook maar.

Kleindochter!

Je zult nog gekidnapt worden door de maffia, daar in Palermo, als je niet oppast. En dan kan ik mijn gangen gaan op je webstek – en is er eindelijk ook ruimte voor de morele rubriek van prof. Zoetesmeer.

 

error: Kopij bescherming !!