[HOB] Met de ziel het land der Grieken zoekend.

 

‘Je voelt je niet helemaal veilig, zeg je, met die Koehn-documenten in je bezit? Ik kom wel niet meer zo vaak in Tartufistan, maar de meest karakteristieke eigenschappen van dat land dringen ook door tot aan het Lago Maggiore. Zelfs de regionale media hebben het erover. In het Frans, het Reto-Romaans…’

‘Je moet mij niet vertellen welke de landstalen van Zwitserland zijn, Coralie. Maar er bestaat geen justitie in het land dat zoveel roem verwerft. Indertijd met de Rechtvaardige Rechters al niet en nu niet voor de misbruikte kinderen. In de affaire-Dutroux zijn er al meer dan twintig getuigen in verdachte omstandigheden aan hun einde gekomen. Documenten kunnen verdwijnen. Als het gaat over het centrum van de Tartufistaanse corruptie, dan kan de justitie ook daar heel alert zijn en huiszoekingen doen en wat weet ik al. Dus wou ik vragen of ik de prikkelendste Koehn-documenten in Zwitserland mag laten?’ Sofia wees op het kistje uit kwetsenhout dat ze bij het binnenkomen op de salontafel had gezet. ‘In dat opzicht heb ik wel iets van Onderdelinden geleerd. Ik bewaar niets… wezenlijks bij mij thuis.’

‘Is de geheime dienst op zoek naar dat kistje?’

‘Dat weet ik vanzelfsprekend niet. Maar een Zwitserse bankkluis lijkt me nog steeds…’

‘Ik neem een sigaartje, jij ook? Maar ingesneeuwd als we zijn op dit ogenblik…’

‘Dat blijven we niet!’

‘Wij hebben natuurlijk wel een kluis in Ascona,’ overlegde Coralie, ‘maar – ik geloof niet dat Onderdelinden er iets op tegen zal hebben. Zeker niet als het over Jan van Eyck gaat. Als er tenminste plaats is. We kunnen de kluis wat opruimen. Paar goudklompjes weggooien – grapje, Sofia! – en modellen van monumenten die we intussen hebben kunnen uitvoeren. Tenslotte is jouw archief een onvervangbaar cultuurgoed.’

‘Ze zullen het plunderen als ik ze de kans geef, zoals ze zelfs met het dossier Rechtvaardige Rechters van de justitie – die bestaat dus niet, het is bij wijze van spreken – gedaan hebben.’

‘De palmbomen bezwijken bijna onder de sneeuw.’

Sofia was met haar rug naar de kamer voor het venster gaan staan en keek uit over het meer, naar de bergen aan de overkant die nu helemaal wit zagen en die ten dele in een nevelige verte schenen te worden opgelost.

Met de ziel het land der Grieken zoekend,’ fluisterde ze.

‘Dat is Griekenland niet, dat is Italië.’

‘Vanuit de villa elevata.’

‘Dit is de villa elevata niet, dat is iets totaal anders. Intussen zeggen de mensen dat het zestig jaar geleden is dat er zoveel sneeuw gevallen is.’

‘Ik heb jou gezien op de televisie, toen ik vorige maand in Oostenrijk was.’

‘Over het recycleren van monumenten?’

‘Ik hoop dat de sneeuw me hier niet al te lang vasthoudt.’

‘Kan toch leuk zijn.’

‘Ik heb verplichtingen in Tartufistan.’

 

 

 

 

error: Kopij bescherming !!